Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
Inmiddels zijn al vele buurtbewoners naar dat wormenhotel van Vier-duizend Euro gaan kijken wat volgens ons vlakbij 2 hele grote composthopen staat. Volgens de subsidieaanvrager is het wormenhotel een straatmeubel waar buurtbewoners gezamenlijk hun groente- en fruitafval in kwijt kunnen. Hoe kunnen wij iets in die bak doen?
In de zomerse maanden kun je hier elke zondagochtend gratis begeleid Actief Ontspannen in het park. Een erg leuk initiatief waarbij steeds wisselende docenten de bezoekers de fijne kneepjes van verschillende yogavormen bijbrengen.Twee weken geleden besloot ik met enkele vriendinnen een kijkje te nemen. Ik zag al snel dat ik de flyer niet goed gelezen had. Het bleek die ochtend ouder-kinderyoga te zijn, maar we mochten meedoen. We hebben immers allemaal een kind in ons. Om de spanningsboog strak te houden deden we vooral korte oefeningen. Ik dwaal meestal snel af dus op zich niets mis mee. Het was erg leuk en de afgelopen zondag besloot ik te gaan voor het volwassenwerk. Het was erg druk in het park. Ieder zoekt zo zijn hobby. Enkele vissers reden met een grote aanhanger achter de brommer naar hun hengelstek. Aan de bagage op de kar te zien een meerdaags project met vistent en andere hulpstukken. Hardlopers perfectioneerden in cadans hun rondje, ouders probeerden hun kleintjes met zijwielen op het wandelpad te houden.Ik was wat laat en zag vanaf een afstand mensen oefeningen doen. Blijkbaar om op te warmen, het leek alsof ze tassen boven hun hoofd tilden en flink stretchten. Ik maakte wat tempo en kreeg het er op voorhand al warm van, dit was dus blijkbaar het echte werk. Toen ik dichterbij kwam merkte ik dat ik het niet goed had gezien. Tja, ik had mijn computerbril nog op. Iets verderop bevond zich ‘mijn’ groepje onder de grote boom. Nou ja, groepje is wat minimalistisch aangeduid, ik schat dat zeker zestig yoga liefhebbers zich rond yogadocente Maria Palmen hadden geschaard.De grote boom waar we onder lagen verspreidde een aangenaam windje. Hij was wel wat van slag. Door het warme weer liet hij nu al erg veel kleine eikeltjes vallen. Ik was blij met mijn iets dikkere matje. Ik keek in het rond, oud en jong, een oud-collega en enkele bekenden van de speksteenles, waaronder Maud.Maria stelde zich voor en startte haar instructie waarbij alle grote en kleine gewrichten werden losgedraaid. Dat bleken er veel. Liggend op de buik maakten we contact met ons middenrif. Een juiste ademhaling is de basis bij alles wat je doet. Eenmaal goed geaard gingen we van start met dierenoefeningen. De eerste oefening, de krokodil, was er een bestemd voor diegene die geneigd is beter voor de ander dan voor zichzelf te zorgen. We knikten en masse.Ga op je buik liggen. Strek je armen voor je uit. Met een inademing til je je handen (armen) en voeten (gestrekte benen) op. Probeer drie keer even in deze houding te blijven en probeer hierbij als een krokodil onder je armen door naar links en rechts te kijken.Ik keek naar links en zag deelneemster Maud ook als krokodil loeren, Ik moest ervan lachen en viel plat neer. Na de adelaar, de hond en de hagedis kwamen we op bekender terrein, namelijk de aap. Deze oefening is voor het meer zorgelijke type, die zich alleen voelt en minder vrolijk is.Ga zitten en spreid je armen op schouderhoogte. Buig je ellebogen en steek handpalmen naar voren. Laat je armen om en om vallen. Terwijl je uitademt breng je de schouderbladen naar elkaar toe. Maak daarbij diep vanuit je buik, een aapgeluid.Hier lieten de ware bokito’s zich horen. We konden zo door naar Blijdorp in Rotterdam.Ook de vlinder en de schildpad passeerden en het werd de hoogste tijd om uit de comfortzone te komen. De kikker diende zich aan. Een oefening voor diegene die alles onder controle wil houden en geneigd is vast te houden aan wrok, boosheid en verdriet.Ga op je hurken zitten en spring in het rond. Kom zo hoog mogelijk van de grond.De soepelsten onder ons sprongen wild in het rond. Met mijn vervelende heupzenuw in het achterhoofd leek het me geen goed idee deze uitdaging aan te gaan. Maud wel, ze ging zo op in haar gekwaak dat ze zich in hoog tempo richting het water van de IJzeren Vrouw bewoog.We sloten af met enkele ontspanningsoefeningen, waarbij we onze ademhaling controleerden. Maria gaf ons tot slot een mooie opdracht mee.Stel je voor dat je een lampje op je buik hebt, misschien een lampje van zestig watt, honderd watt, een straallamp of nog groter een bouwlamp. Maak zelf uit met welk wattage je schijnt. Soms kies je voor wat zachter dan weer feller licht. Nadat ik in de Boeddha pot een kleine bijdrage had geleverd wandelde ik ontspannen naar huis. Wat een leuke activiteit! Met een maximaal opgeladen lampje kijk ik alweer uit naar komende zondag. www.yogabijmaya.nlKoosje de Leeuwkoosjeschrijft.blogspot.com
Het was weer zover, ons jaarlijkse buurtfeest.De vijfde keer al weer.Van te voren het binnenplein onkruidvrij en schoongemaakt met enkele personen zodat we op een netjes plekje konden zitten.Dit jaar ook de mensen die in het oude schoolgebouw de Kameleon zijn komen wonen uitgenodigd.Dus we hadden een aardig gezelschap en het was weer beregezellig.De tent opgezet en deze keer een warm en koud buffet i.p.v. een barbecue , borreltje erbij wat wil een mens nog meer.Het weer werkte ook nog mee het was een heerlijke zonnige dag.
Mijn moeder was een Amsterdamse. Na haar trouwen kwam ze in Den Bosch wonen. Af en toe ging ze haar oudersbezoeken. Kennissen vroegen dan aan haar: ’Hoe is het buiten?’ Daar bedoelden ze’s-Hertogenbosch mee.Wij woonden aan de rand van het park in een groot huis. Het was een druk huishouden, vijf meisjes en een jongen. Met de hulp maakte ze het huis schoon. Mamma las graag en zaterdags ging ze de stad in en dan mocht één van de kinderen mee. We kochten altijd pindarotsjes bij Jamin. Soms moest ze in de telefooncel naar huis bellen, dat de peertjes nog stonden te stoven op het petroleumstel. Mijn moeder hield van lekker eten. Ze haalde de boodschappen bij de Gruyter. Haar fiets leek een pakezel, terug moest ze lopen. Mamma had een enorme hekel aan ruzie. Ze deed alles om de vrede te bewaren. Het was een gezellige, zachtaardige moeder. Iedereen maakte een praatje met haar. Met carnaval was ze altijd naar Amsterdam. Ze kon niet tegen dat ongeregelde leven.Vroeger naaide ze kleren voor ons. We zagen er wel apart uit met rokken, waar een kantje uit piepte en soms knalgele schoenen. Dat vonden wij niet raar, maar de klasgenootjes wel. Wij vonden dat juist heel bijzonder! Met Sinterklaas kreeg mijn moeder elk jaar een grote marsepeinen worst van mijn vader en met Pasen een mooi gedecoreerd chocolade ei.Ze is veel te vroeg gestorven, net achtenzestig jaar.
Het stormde enige tijd geleden. Zo hard dat de oude verrotte schutting (die ik drie jaar geleden bij de woningruil cadeau kreeg) het begaf. Ik was niet thuis en mijn achterbuurman was zo aardig om de schutting uit de steeg te schuiven, mijn tuin in.De volgende dag belde de woningstichting, of ik mijn schutting uit de steeg wilde halen.....Bewoners hadden geklaagd. Die hadden wel heel snel aan de bel getrokken i.p.v. zelf even de handen uit de mouwen te steken. Nog vóórdat de buurman het probleem had opgelost. Ik mopperde wat in mezelf, geagiteerd door de vervelende ervaringen die ik eerder in mijn appartementencomplex heb gehad met niet te verstane overlast waarover ik hier niet ga uitweiden.Wat nu, schutting omver en geen middelen en menskracht om een andere schutting te plaatsen. Via de Buurtkiep kwam ik Karwijk tegen....het leek te mooi om waar te zijn! Maar het bleek waar en nog mooier dan ik dacht. Theo nam onmiddellijk contact met me op en kwam polshoogte nemen. Binnen twee weken verscheen Marcel en die heeft in een paar uur tijd de boel keurig gerepareerd. Mijn schutting is hergebruikt en staat er beter bij dan vóór de storm. Buurtbewoners waren enthousiast en kwamen een praatje maken...mensen die ik nog nooit gezien heb. Mijn gemopper is verstomd :-)Deze ervaring heeft mij zo goed gedaan dat ik die graag met jullie deel.
Watersnoodramp 1953Die storm kan ik me nog herinneren. De storm blies me bijna ons huis uit.Die nacht kon ik niet slapen. De storm bulderde als een groot monster.De volgende morgen hoorden we op de radio, dat Zeeland en West-Brabant onder water stonden en dat er heel veel kinderen en volwassenen waren verdronken. Ik kon me, als kind van negen geen voorstelling maken van die ramp tot dat ik in de bioscoop het polygoon- journaal zag. Ik woonde op de Vliert en zat op de Mariaschool in de stad. In onze klas kwam een evacuée uit Zeeland: een meisje met stijve vlechtjes. Ik vond dat heel interessant. Dat meisje was vrolijk en lachte veel en de hele klas was extra aardig voor haar. Ze heeft nog in mijn poëziealbum geschreven.Ik heb vijfenzestig jaar na dato een gedicht(je) geschreven over die grote ramp.watersnood 1953, Ouwerkerk, Zeelandhet water staat me aan de lippende dijk gelijk een gatenkaashet stijgend water om me heenmet donderend geraashet water staat me aan de lippende dijk gelijk een peperkoekwater zover ik kijken kanwat kan ik doen ik vloekhet water staat me aan de lippenmijn schreeuw verstomt in stormregenred mij uit deze helle zeehet water is gestegenik vouw mijn handen en ik bidels
Pagina's (1): 1